
|
Sunday, January 27, 2013 • Sunday, January 27, 2013 • 0 comments
Everything is
stressing me out. Totally stress. Family macam ni, kawan macam tue. Memang aku ni la yang selama ni forever alone
kan? Memang aku ni bukan kawan yang baik
kan? Ye, memang aku bukan kawan yang baik, so what? Memang aku jenis yang ikut perangai aku je,
jenis yang tak peduli halo rang. Ego aku
tinggi. Aku mengaku tue, and sume orang
pun tau tue. So what? Kau nak cakap ape? Nak bising ape? Nak marah ape? Kau tak nak kawan aku, that’s it la. Aku tak paksa, tak pernah paksa. Bukan kau je, sesape pun, aku tak kisah
la.
Kau cakap,
kau sabar selama ni. Kau sabar lagi
banyak dari aku. Kau sabar, kau diamkan
je sume yang aku buat sebab kau hormat aku.
Kawan yang baik, diamkan je ape yang kawan dy buat? Tak kire baik buruk? Eh, ape yang aku cakap dua, tiga tahun dulu
tue betul tau. Aku tak pernah tipu. Kalu boleh , aku nak je buat macam tue. Sebab sume berdrama. Sume main drama. Tak reti nak back to reality. Sume seronok sangat main drama, sampai tak
dapat nak beza reality dengan fantasy. Ingat
seronok sangat ke life berdrama ni? Kau nak
drama? Aku bagi kau drama. Kau nak aku serius, aku serius. Kau bagi taik, aku bagi kau taik. Ingat aku suke ape yang jadi?
Eh, aku malas
betul la nak cakap benda merepek ni. Kawan
dari kecik, tapi tak kenal satu sama lain langsung. Bertegur pun tak. Aku tak faham kenapa kite mesti ade tembok
antare satu sama lain? Dan aku tak faham
kenapa tembok tue kuat, teguh sangat sampai tak boleh nak dirobohkan. Makin kuat, makin tinggi pulak tembok tue. Serius aku tak faham. Takpe.
Kau sabar kan? Aku pun sabar
jugak. Takpe.
|
|